Wady systemów rekuperacyjnych.

Rekuperatory, wbrew pozorom, nie przyczynia się do oszczędności w przypadku kosztów ogrzewania.  Nie ma co porównywać wentylacji grawitacyjnej do mechanicznej z odzyskiem ciepła. Dlatego często dziwią mnie slogany reklamowe, mówiące o oszczędności. Oszczędność istnieje tylko i wyłącznie wtedy, gdy porównamy wentylację mechaniczną bez odzysku ciepła do systemu, jakim jest rekuperacja. Montaż również jest dosyć dużą inwestycją, o tym dalej.

Instalacja i eksploatacja systemu jest dosyć droga, szczególnie, jeśli porównamy ją do wentylacji grawitacyjnej. Koszt wynosi zazwyczaj ponad 10 tys. zł. Jednak to nie jedyne koszty. Wentylator pracujący w ramach sytemu jest napędzany przez energię elektryczną, za którą płacimy. Szacuje się, że rocznie, rachunki wzrastają o mniej więcej 160-200 zł. Raz do roku, instalację należy serwisować, co wiąże się z kosztami ponad 300 zł. Kolejnym wydatkiem jest konieczność wymiany filtrów, które kosztują około 50 zł. Nominalnie, wymiany powinno się dokonywać raz na 4 miesiące. Praktyka pokazuje, że wymiany należy dokonywać raz na dwa miesiące.

Rekuperacja obsługiwania jest przez jeden, centralny sterownik, w związku z czym nie ma możliwości podzielenia mocy systemu na poszczególne części domu. Na przykład, po przygotowaniu w kuchni ciepłych potraw, ustawimy nawiew na najwyższy poziom, aby pozbyć się wilgotnego powietrza. Jednak, z racji braku możliwości podzielenia mocy systemu, pozbędziemy się, niepotrzebnie powietrza w innych pomieszczeniach i zużyjemy na to energie elektryczną.

Jeżeli zastanowimy się nad pracą wentylatora, przyjdzie nam na myśl głośna praca wentylatora. Piszę o tym w zasadzie dla zasady, ponieważ aby usłyszeć wentylator, trzeba mieć bardzo czuły słuch. Oczywiście, jeśli rekuperator zostanie umieszczony w niewłaściwym miejscu, szum wentylatora będzie nam przeszkadzał.

(Jeśli chodzi o hałas, to rekuperacja ma pewną zaletę. Napiszę o tym, gdy będę analizował zalety systemu w następnym wpisie)

Jeżeli nie posiadamy wentylacji grawitacyjnej, rekuperacja może przysporzyć na kłopotu. Co dzieje się z wentylacją, gdy nastąpi awaria sieci energetycznej? Wentylator nie będzie pracował. W zimę, nie będzie funkcjonowała grzałka, ogrzewająca powietrze wlatujące do budynku. Wówczas, cały ciężar ogrzewania spocznie na tradycyjnych grzejnikach. O ile je posiadamy. W przypadku braku wentylacji grawitacyjnej, zostanie nam tylko otwieranie okien.

Temperatura, jaka jest dostarczana do świeżo wlatującego powietrza nie jest duża. W zimę, gdy temperatura na zewnątrz sięga np. 10 °C, nie możemy liczyć na to, że system ogrzeje nam dom do temperatury 20 °C. Wówczas ogrzanie domu spocznie na tradycyjnych grzejnikach. Analogiczna sytuacja ma miejsce latem. Jeżeli na zewnątrz temperatura wynosi 25-35 °C, wówczas właśnie taka temperaturę wpuszczamy do naszego domu. Rekuperacji nie można wyłączyć, ponieważ nie można przestać wentylować łazienki.

Za wadę można uznać również fakt, że nie można zaadoptować w blokach systemów takich jak rekuperacja. Warszawa czy inne miasta są po prostu kiepskim miejscem na uskutecznianie tego systemu. Na forach dotyczących budownictwa, pojawili się zapaleńcy, którzy chcieli system adoptować, jednak spotkali się z wieloma problemami, których rozwiązać się nie udało.

Zapraszam również na zaprzyjaźniony blog: http://energia-odnawialna-blog.waw.pl/category/rekuperatory/

Pompy CWU (cd)

Systemy oparte o pompy CWU działają w oparciu o trzy różne struktury:

• Pompa ciepła znajduje się wewnątrz obudowy zbiornika CWU i dzięki temu służy do jednoczesnego ogrzewania wody i ogrzewania domu. W tym systemie, zbiornik zazwyczaj cechuje się niewielką pojemnością. około 150-180 litrów i jest przeznaczony do domów o stosunkowo niedużej powierzchni użytkowej - 240 m. Minusem tak małego zbiornika jest oczywiście to, że podczas kąpieli w wannie kolejna osoba musi czekać od jednej, do dwóch godzin na ciepłą wodę.

• W drugim wariancie pompa znajduje się poza zbiornikiem ciepłej wody i służy do wytarzania energii na potrzeby centralnego ogrzewania oraz ciepłej wody użytkowej. Pojemność zbiornika, w tym wypadku powinna być nie mniejsza niż dobowe zużycie ciepłej wody w domu przez wszystkich domowników. Zazwyczaj waha się między 350 a 550 litrów. Woda w zbiorniku podgrzewana jest "wężownicą" bezpośrednio z pompy ciepła.

• Trzeci wariant zakłada podgrzewanie wody w zbiorniku CWU z innego źródła energii niż pompa ciepła. Rozwiązanie to jest zazwyczaj stosowane w przypadku instalacji o dużej mocy. Często powyżej 20 kW

Pompy CWU

Pompy CWU to nic innego jak pompa ciepła współpracująca ze zbiornikiem CWU. Różnica polega na tym, że pompy CWU służą do bieżącego podgrzewania wody użytkowej, wykorzystując do tego celu ciepłe powietrze atmosferyczne. Jest to urządzenie przeznaczone raczej dla użytkowników, którzy posiadają już w domu konkretne instalacje grzewcze. Pompy CWU są tylko uzupełnieniem bieżących instalacji. Nie mogą być głównym źródłem ciepłej wody w domu. Ogromnym plusem tej technologii, jest to, że inwestycja jest stosunkowo nie duża a i tak wiąże się z obniżeniem dotychczasowych kosztów ponoszonych na energię cieplną. Energia cieplna pochodzi oczywiście z pomieszczeń domowych. Plusem jest również to, że sukcesywnie zmniejszają wilgotność powietrza w którym się znajdują.

Minusem systemu jest to, że woda nagrzewa się stosunkowo długo do wymaganej temperatury. Dlatego, niestety, trzeba zaopatrzyć się w duży zbiornik ciepłej wody. Przykładowo, aby móc wykąpać się w wannie potrzebujemy od 150 do 200 litrów ciepłej wody. Na naszą kąpiel wystarczy. Ale kolejna osoba będzie zmuszona czekać kilka godzin, aż woda osiągnie zamierzoną temperaturę. Zazwyczaj przyjmuje się średnią, mówiącą, że na jedną osobę w ciągu dobry potrzeba około 100 litrów ciepłej wody.